널 밖에 사랑지 않아요. ^^

 Talk >>> เรื่องนี้แต่งขึ้นสนองนีดของตัวเองที่คิดเองเล่นๆว่า ถ้าเปลี่ยนให้ลิงตัวโตๆกลายเป็นลูกลิงขึ้นมาคนที่รับบทเป็นพ่อกับแม่ต้องวุ่นวายปวดหัวกับความป่วนระดับลูกลิงนี้ขนาดไหน!!! กว่าจะจบลากไปลากมาก็ยาวอยู่ แต่บทแต่ละคนก็ยังออกมาสร้างความปั่นป่วนปนป่วงให้กับคุณพ่อคุณแม่ลูกดกนี่ยังน้อยอยู่ เพราะว่าคนมันเยอะจะจับมาให้ใส่บททุกคนก็คงต้องเขียนเป็นมหากาพย์กันเลยทีเดียว -- ---" คนที่รับบทเป็นคุณพ่อคุณแม่ที่ต้องรับมือกับเด็กก็คงไม่พ้นพี่ผจก.ที่ดูแลพวกลิงๆในแต่ละวัน ฮ่าๆๆๆๆๆ (จริงๆแล้วเป็นความชอบส่วนตัวนั่นเอง = =;) แต่ยังไงก็เอนจอยรีดดิ้งนะค่ะ *^^*

 

-----------------------------------------------------------------

 

[Sfic] Super Junior's Family

 

 

ยามเช้าที่สดใสได้เริ่มขึ้นเมื่อแสงอาทิตย์ค่อยๆสาดแสงส่องลงมาที่พื้นดิน ยามเช้าที่อากาศค่อนข้างดีเหมาะแก่การสูดเอาอากาศบริสุทธิ้เข้าไปฟอกปอด แต่ยามเช้าที่สุขสงบของใครหลายคนๆก็ไม่อาจจะเทียบได้กับความสุขสงบของบ้านหลังนี้

"ตื่นได้แล้ว" เสียงของคุณแม่ผู้ใจดี(?) ซึงฮวานที่เดินเคาะห้องแต่ละห้องของลูกชายเพื่อปลุกไปเรียนหนังสือ ร่างเพรียวสาวเท้ามาถึงห้องของลูกชายคนโตมือเรียวเคาะหนักๆแต่ก็ไม่มีเสียงขานตอบรับ จนต้องเปิดประตูเดินเข้าไป

"จองซู แม่บอกว่าตื่นได้แล้วไงลูก ตื่นๆๆ ต้องไปโรงเรียนแต่เช้านะครับ" มือเรียวปลุกลูกชายคนโตที่นอนขดตัวเองอยู่ในกองผ้าห่มผ้าโต เด็กน้อยไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยสักนิด

"จองซู จองซูครับ" กลุ่มผมสีน้ำตาลโผล่พ้นกองผ้าห่มออกมา

"ไม่ตื่นง่ายๆหรอกฮะแม่ มันต้องวิธีนี้" ฮีชอลเดินเข้ามาพร้อมกับอุ้มแมว หลังจากพูดจบก็โยนเจ้าแมวน้อย(?)ลงบนกองผ้านั่น

แหง่วว แคว้กกกก แงงงงง .... เสียงแมวร้อง เสียงข่วน ตามมาด้วยเสียงร้องไห้จ้าของเด็กน้อยที่เพิ่งตื่น ก็ร้อนถึงคนเป็นแม่ต้องคว้าคอเจ้าแมวหน้าตาเกเรออกจากลูกชายแล้วส่งให้เจ้าของที่ยืนยิ้มสะใจ

"โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะจองซู เงียบนะ ลูกผู้ชายเค้าร้องไห้กันที่ไหน" มือเรียวดึงเด็กชายตัวเล็กมากอดไว้แน่นมือเล็กกอดเอวของแม่ไว้แน่นก่อนจะสะอื้นฮึกๆ หัวเล็กซุกอกแม่อย่างเสียขวัญ ไม่ได้โดนเจ้าแมวหน้าโฉดทำอะไรหรอกก็แค่ตกใจก็เท่านั้นเอง

"ฮีชอลเลิกแกล้งพี่เค้าได้แล้ว ไปปลุกยองอุนให้แม่ด้วย แล้วก็อย่าแกล้งน้องนะ" คนเป็นแม่หันไปกำชับเจ้าลูกขี้แกล้งของตัวเองแล้วก็หันกลับมาปลอบเจ้าคนโตที่ยังกอดแม่อยู่

"เลิกร้องไห้ได้แล้วครับ เดี๋ยวไม่หล่อนะ วันนี้สาวๆไม่เอาขนมมาให้แม่ไม่รู้นะ" มือเรียวปาดน้ำตาให้ลูกชายที่สะอื้นน้อยๆ

"ไปอาบน้ำได้แล้วจ๊ะ" มือเล็กรุ้นหลังลูกชายที่ยังปาดน้ำตาป้อยๆให้เข้าห้องน้ำไป ก่อนจะออกมาเจอคุณพ่อบ้านอุ้มเจ้าน้องเล็กของบ้าน เฮนรี่ไว้ในอ้อมแขนใหญ่

"ตื่นแล้วหรอครับ เฮนรี่ มามะ มาให้แม่อุ้มหน่อย" ซึงฮวานเดินไปรับตัวลูกน้อยมาจากอกคุณพ่อ เด็กน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊ากแล้วเข้าสู่อกของแม่

"ไปดูฮีชอลให้หน่อยสิ ให้ไปปลุกน้อง ไม่รู้ไปแกล้งน้องหรือเปล่า" คุณแม่สั่งคุณพ่อแล้วเดินพาเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนไปที่เบาะหน้าทีวี ก่อนจะเดินไปดูกับข้าวที่เตรียมไว้ที่โต๊ะ

"แม่ฮะ คุณเต่าของผมไม่ยอมกินข้าวอะ" เสียงลูกคนที่สี่เดินมาดึงกระตุกชายเสื้อก่อนจะบุ้ยบายให้ไปดูคุณเต่าสุดที่รัก ที่ไม่ยอมกินข้าวเช้านี้

"ไหนๆ มาให้แม่ดูหน่อยสิ จองอุน นู๋เอาอะไรให้ทังโกม่ากินเนี่ย เต่ากินกระดูกไก่ได้ที่ไหนล่ะจ๊ะ มานี่มา เดี๋ยวแม่หาผักบุ้งให้คุณเต่ากินเองนะ" ซึงฮวานเดินจับข้อมือลูกชายมาที่โต๊ะอาหาร

"มากินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวต้องไปโรงเรียนอีกนะครับ" มือเรียวอุ้มลูกคนที่สี่นั่งบนเก้าอี้

"แทบิน ยองอุนตื่นหรือยัง ให้ฮีชอลมากินข้าวได้แล้วนะ" เสียงหวานตะโกนถามคุณพ่อบ้านที่หายไปนานพอๆกับลูกชายคนที่สอง

"ตื่นแล้วๆ กำลังให้ไปอาบน้ำอยู่" เสียงห้าวตอบพร้อมกับจูงมือลูกชายคนที่สองออกมาจากห้อง กว่าจะจับพี่น้องแยกออกจากกันได้ก็แทบหมดแรง เหตุเพราะฮีชอลไปแกล้งปลุกน้องโดยการเอาแมวโยนใส่ แล้วน้องก็ตื่นมาเอาแมวโยนคืนจนทะเลาะกันใหญ่โต

"ฮีชอล มากินข้าวเร็วๆ ปล่อยฮีบอมก่อนนะ" แทบินคว้าเจ้าแมวหน้าตาเกเรจากมือเล็ก แล้วปล่อยให้ลุกวิ่งไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ภาพคุณแม่ใส่ผ้ากันเปื้อนตักข้าวส่งให้ลูกก็ทำให้คุณพ่ออมยิ้มคนเดียวได้

"ตายล่ะ มีใครไปปลุกเจ้าสามหน่อนั่นหรือยัง" ส่งชามข้าวให้ลูกเสร็จก็จะเดินไปที่ห้องของเจ้าแฝดสามซองมิน ฮยอคแจ ทงแฮ

"ตื่นแล้วล่ะ ชั้นปลุกให้ตั้งนานแล้ว" คุณพ่อเดินมานั่งข้างๆลูกชายสองคนที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวอยู่

"แงงงงงงง" เสียงร้องไห้ของน้องเล็กของบ้านดึงความสนใจของคุณแม่ให้รีบเดินไปหา

"โอ๋ๆๆ มีอะไรหรอจ๊ะเฮนรี่ ร้องไห้ทำไมหืมม? เป็นอะไรไปจ๊ะ" แขนเรียวอุ้มเด็กน้อยไว้แนบอก มือเล็กเกาะบ่าแม่แน่นก่อนจะซุกใบหน้าที่เปรอะน้ำตาไว้กับอกอุ่น

"คยู แม่บอกว่าอย่าแกล้งน้องไง นี่ของน้องนะ เราเป็นพี่ไปแย่งน้องได้ยังไง" เสียงหวานดุคุณลูกที่ทำหน้าตาไม่รู้เรื่องอย่างอ่อนใจ เป็นประจำทุกวันที่คยูฮยอนต้องหาเรื่องแกล้งน้องเล็ก คนโดนดุนอกจากไม่สะทกสะท้านแล้วยังหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจอีก

"คยู เรานี่นะ อย่าทำให้แม่เค้าปวดหัวสิ" แขนหนาคว้าลูกน้อยกำลังหัดเดินมาอุ้มไว้ก่อนจะฟัดแก้มขาวๆของเจ้าตัวเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว

"ไปกินข้าวกับพ่อดีกว่าเนาะ" หอมแก้มยุ้ยๆอีกทีแล้วก็อุ้มไปที่โต๊ะ ซึงฮวานปลอบจนเจ้าตัวเล็กหายสะอื้นแล้วก็เอาขวดนมมาให้เฮนรี่ดูด

"คิบอมครับ หิวหรือยังลูก" หันไปทักเด็กน้อยที่เดินขยี้ตาหัวฟูออกมา เด็กน้อยเดินเอนไปเอียงมาเพราะยังเดินไม่แข็ง

"ม๊ะม้า" พูดอ้อมแอ้มก่อนจะโดนพี่ทงแฮกอดจากข้างหลัง

"ทงแฮ เดี๋ยวน้องก็ล้มหรอก" เสียงคนเป็นแม่ดุอย่างตกใจเพราะเห็นคนโดนกอดเซแถ่ดๆไปจะชนขอบโต๊ะ

"ม่ายล้มหรอกฮับ ถึงล้มเดี๋ยวทงแฮช่วยเอง" พูดจบก็ยิ้มอวดเขี้ยวเล็กๆน่ารัก พร้อมกับจูงมือน้องชายให้เดินมาที่โต๊ะอาหาร ปล่อยให้คนเป็นแม่ถอนหายใจเฮือก

"ชินดง อิ่มหรือยังลูก" หันไปถามลูกคนที่หกที่ก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่สนใจใคร เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นจากชามข้าวแล้วส่ายหัวดิ๊กก่อนจะก้มหน้าก้มตากินต่อ

"รยออุคครับ มามะ มากินข้าวเร็ว" เดินไปอุ้มลูกชายคนที่สิบเอ็ดที่เดินโผเผออกจากห้องก่อนจะอุ้มไปนั่งข้างๆกับพี่เยซองที่นั่งกินข้าวอยู่

"ดูน้องด้วยนะ เยซอง" ฝากฝังกับลูกชายที่พยักหน้ารับคำ แล้วเดินไปตามจองซูที่ยังแต่งตัวไม่เสร็จสักที

"จองซู ยังไม่เสร็จอีกหรอลูก เดี๋ยวสายนะ" ซึงฮวานเปิดประตูมาเจอลูกชายคนโตที่ยืนส่องกระจกซ้ายขวา ปัดผมไปมาให้วุ่นวายอยู่

"แม่ฮะ วันนี้ผมดูดีหรือยังฮะ" เด็กน้อยหันมายิ้มอวดลักยิ้มน้อยที่กระชากใจสาวน้อยใหญ่ตั้งแต่เพื่อนร่วมชั้นยันครูประจำชั้นให้คุณแม่ที่ถอนหายใจเฮือก

"หล่อแล้วจ๊ะ จองซูของแม่น่ารักเหมือนทุกวันแหละ" มือเรียวจัดทรงผมให้ลูกชายแล้วดึงมาหอมแก้ม

"ไปกินข้าวได้แล้วนะจ๊ะ" จับมือเล็กจูงออกจากห้องแล้วพาไปส่งที่โต๊ะ

"นายก็กินข้าวแล้วไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวจะสายเอา" พูดจบก็อุ้มคยูฮยอนจากแขนคุณพ่อแล้วก็ป้อนข้าวเจ้าตัวเล็กที่กินไปเล่นไป

"เอ๊ะ ยองอุน แม่บอกแล้วไงว่าอย่าแย่งน้องกิน" หันไปดุลูกชายคนที่ห้าที่กำลังแย่งของจากคนที่แปดกิน ฮยอคแจเบ๊ะปากเตรียมร้องไห้

กว่าอาหารเช้าจะสิ้นสุดลงคนเป็นแม่ก็แทบลงไปกองกับพื้นเพราะว่าบรรดาลูกแต่ละคนแสนจะแสบซนกันด้วยทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่เจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนที่คอยแต่จะหาเรื่องแกล้งพี่คนนั้นทีคนนี้ที เสร็จจากอาหารเช้าก็ถึงเวลาไล่ต้อนบรรดาเด็กๆไปโรงเรียน

"ไม่ได้นะฮีชอล เอาฮีบอมไปด้วยไม่ได้" ซึงฮวานดึงแมวหน้าเบ้ออกจากอ้อมแขนลูกคนที่สอง

"ก็ฮีบอมมันบอกผมว่าอยากไปเรียนด้วยนิฮะ จะได้เอามาอัพไซ" เด็กน้อยเถียงแม่ตาใส

"นายจะบ้ารึไง แมวที่ไหนอัพไซได้ เพี้ยน" ลูกชายคนโตหันมาแขวะก่อนจะขึ้นรถไปคนแรกโดยไม่ลืมหันมาหอมแก้มแม่

"นายว่าใครเพี้ยนเจ้าหมาทึก ผมไปล่ะฮะแม่" หอมแก้มแม่เร็วๆหนึ่งทีแล้วรีบขึ้นไปตีกับจองซูบนรถต่อ

"ผมไม่ไปไม่ได้หรอฮะ" ลูกชายคนที่สามพูดอู้อี้ เพราะว่าพูดเกาหลีไม่ชัดไปเรียนก็โดนแต่เพื่อนล้อทำให้ฮันกยองไม่อยากไปเรียนเท่าไร

"ไม่ได้จ๊ะ อย่างอแงสิ เป็นลูกผู้ชายห้ามงอแงนะครับ" ห้อมแก้มลูกชายหนึ่งทีแล้วดันหลังให้ลูกขึ้นรถไป

"แม่ฮะ อย่าลืมให้ทังโกม่ากินข้าวนะฮะ" แขนเล็กกอดแม่แล้วก็ขึ้นรถไป

"จ้าาา" คนเป็นแม่รับคำพร้อมรอยยิ้ม

"ลูกสองคนมาให้แม่กอดก่อน มามะ" แขนเรียวกอดลูกชายสองคนตัวกลมไว้ในอ้อมแขนก่อนจะหอมแก้มลูกทั้งคู่

"ตั้งใจเรียนนะจ๊ะ" ส่งลูกๆขึ้นรถแล้วก็ปิดประตู ร่างเพรียวหันหลังมาเจอคุณสามีที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างหลัง

"ขับรถดีๆนะ ตั้งใจทำงานวันนี้ก็กลับบ้านเร็วๆล่ะ อีกอย่างวันนี้แม่นายจะพาซีวอนมากินข้าวเย็นด้วย" มือเรียวจับปกเสื้อเชิ้ตให้คุณสามีไปพลางๆ วันนี้ตอนเย็นคุณแม่สามีที่รับลูกคนที่สิบไปเลี้ยงจะพาเจ้าหนูน้อยมากินข้าวด้วย

"อืม รู้แล้ว" พูดจบก็หอมแก้มคุณแม่บ้านที่วาดมือตีพลั๊วะเข้าไปที่ต้นแขนล่ำ

"อายลูกบ้าง" หน้าขาวขึ้นสีระเรื่อปากก็บุ้ยบ้ายไปให้ดูลูกๆในรถที่นั่งมองพ่อกับแม่สวีทกันแต่เช้าพลางหัวเราะกันคิกคัก

"อายอะไรอีก ลูกตั้งสิบสี่คนแล้ว" พูดจบก็ต้องร้องโอ๊ยอีกครั้งเพราะคนที่เป็นแม่พันธ์ชั้นดีทุบอั๊กเข้าไปที่อก

"ไปได้แล้วน้า สายแล้วรถจะติด" มือเรียวรุ้นหลังให้สามีรีบขึ้นรถ แล้วก็โบกมือบ๊ายบายให้รถที่เคลื่อนจากไป

"เฮ้อออ" ถอนหายใจยาวๆอีกหนึ่งทีกว่าจะผ่านไปได้แต่ละเช้ามันช่างกินพลังงานเสียเหลือเกิน -- ---" ร่างเพรียวหันหลังเดินเข้าบ้านไปเจอกองทัพลูกเล็กที่ยังไปโรงเรียนไม่ได้อีกเจ๊ดคนเดินเล่นวิ่งวุ่นวายอยู่ในบ้าน
.
.
.

"ทงแฮ แม่บอกแล้วใช่มั๊ยว่าระวังน้องล้ม" ซึงฮวานดุลูกเสียงหลงเพราะว่าคุณพี่คนดีกำลังจับน้องวิ่งเหวี่ยงไปมาด้านหลัง เจ้าหนูคิบอมก็วิ่งตามพี่ชายแบบโงนเงนหวิดจะหน้าฟาดพื้นจนคนเป็นแม่ร้องเสียงหลง

"ม่ายล้มหรอกฮับ จริงไหมคิบอม คิคิคิ" นอกจากไม่ฟังเสียงแม่แล้วยังหันไปพยักเพยิดกับน้องชายที่ทำหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์อะไร ให้ตายเถอะเจ้าแฝดคู่นี้เหมือนกันชะมัดพูดน้อยทั้งคู่ ทั้งคิบอมทั้งรยออุค

"อย่าให้ล้มแล้วกัน ถ้าน้องร้องไห้ขึ้นมา แม่ไม่ให้เล่นกับน้องแล้วนะครับ" มือเรียวขยี้ผมนุ่มของลูกชาย แล้วเดินไปที่ครัวเพื่อเก็บโต๊ะ

"คยู แม่บอกแล้วไงครับว่าอย่าดูทีวีใกล้ๆ" พูดกับพร้อมไปลากเจ้าตัวเล็กที่นั่งชิดติดหน้าจอให้ออกมาไกลๆ เจ้าตัวยุ่งมู่หน้าขัดใจพยายามขืนตัวกลับไปนั่งที่เก่า

"ถ้าคยูไม่ฟังแม่ แม่จะไม่ให้ดูแล้วนะ" เสียงหวานดุคุณลูกเสียงเข้ม เจ้าตัวเล็กยู่หน้าแต่ก็ยอมให้คุณแม่ลากมานั่งดูให้ไกลจอทีวี

"เฮ้ออ" ถอนหายใจอีกหนึ่งเฮือกแล้วเดินไปเก็บโต๊ะ

"ม๊าม้า" มือเล็กๆกระตุกชายเสื้่อแม่

"มีอะไรหรอจ๊ะ ซองมิน" หันไปถามลูกชายที่ยืนมองแม่ตาใส

"ผมช่วยฮับ" เด็กชายยิ้มเต็มแก้ม คนเป็นแม่ระบายยิ้มอ่อนๆแล้วอุ้มลูกชายมาหอมแก้มแรงๆ

"ขอบใจนะจ๊ะ แต่แม่ว่าซองมินไปเล่นกับรยออุคดีกว่านะจ๊ะ ตรงนี้เดี๋ยวแม่ทำเองนะ" พูดจบก็ปล่อยลูกลงกับพื้นแล้วให้ซองมินวิ่งไปหาน้องคนที่สิบเอ็ดที่นั่งเล่นของเล่นอยู่ ร่างโปร่งถอนหายใจเฮือกหายใจก่อนจะหันไปจัดการกับจานกองโตตรงหน้าต่อ หลังจากล้างจานเสร็จก็ได้เวลาดูดฝุ่นบ้าน

"คลานมาทำอะไรตรงนี้จ๊ะ เฮนรี่" ก้มตัวช้อนตัวนู๋น้อยที่คลานเต๊าะแตะเข้ามาหาแม่ แก้มขาวย้วยจนคนเป็นแม่หมั่นเขี้ยวจนต้องหอมแรงๆไปหนึ่งที

"ทำไมไม่อยู่กับพี่ๆเค้าหืมม" อุ้มลูกชายคนเล็กไปสมทบกับพี่ๆที่นอนเอกขเนกกันอยู่หน้าทีวี

"คยู แม่บอกว่ายังไงคับ ให้ดูไกลๆทีวีใช่มั๊ย?" เจ้าตัวเล็กหดคอแล้วค่อยๆถอยตัวออกมาให้ไกลทีวี

"ฮยอคแจ ดูแลน้องให้แม่ด้วยนะจ๊ะ" พูดพร้อมกับวางนู๋เฮนรี่ข้างตัวคุณพี่ชายที่พยักหน้ารับงึกงัก

"แก้ม แก้ม คริคริ" เสียงใสของนู๋ทงแฮที่ดึงแก้มน้องชายตัวเอง คิบอม อย่างสนุกมือหัวเราะคริคริ ส่วนเจ้าน้องชายคนดีก็ยอมให้พี่แกล้งไม่ปริปากร้องไห้อะไร ซึงฮวานกวาดตาดูลูกพร้อมรอยยิ้ม แล้วหันหลังเตรียมไปกวาดบ้านถูบ้านตามหน้าที่คุณแม่บ้านดีต่อ
.
.
.

กว่างานบ้านจะเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยง เสียงดังง้องแง้งของเด็กๆก็เป็นนาฬิกาชั้นดีว่า เกือบถึงเวลาที่ต้องเตรียมข้าวเที่ยงไว้ให้เด็กๆอีกแล้ว

"หม่าม้าาา" มือเล็กๆกำชายเสื้อแม่แน่นแล้วกระตุกเบาๆ

"ว่าไงจ๊ะ" ลูบหัวลูกชายหนึ่งที

"หิวแล้วฮับ" ฮยอคแจพูดตาใส แล้วทำหน้าอ้อนแม่

"จ้าาา ไปนั่งรอกับน้องๆก่อนนะ เดี๋ยวแม่จะรีบทำเลยจ๊ะ" จูงมือลูกชายเข้ามาที่ห้องนั่งเล่น ที่ตอนนี้กลายเป็นสนามเด็กเล่นชั่วคราว กองของเล่นกระจายเกลื่อน คนเป็นแม่ถอนหายใจยาวๆหนึ่งที สงสัยหลังข้าวกลางวันคงต้องเก็บอีกยาว

"หม่าม้าาา ทงแฮแกล้งผมอีกแล้วว" เสียงนู๋น้อยซองมินฟ้องแม่เสียงแหลม แล้ววิ่งมาเกาะขาพร้อมทั้งชี้ไปที่คู่กรณีที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่

"ทงแฮ แกล้งอะไรซองมินอีกหืม?"

"เปล่าซ้าหน่อยฮับ ทงแฮไม่ได้ทำอะไรซองมินสักหน่อย จริงไหมคิบอม" หันไปพยักเพยิดกับน้องคนข้างๆ พร้อมกับหันมายิ้มอวดเขี้ยวเล็กๆของตัวเอง

"ซองมิน ทงแฮทำอะไรนู๋ล่ะครับ" มือเรียวลูบหัวลูกชายที่หน้าง้ำหน้างอ

"ก็ทงแฮอะ เอาของเล่นของผมไปซ่อน" น้ำตาใสไหลรื้นที่หางตา

"ทงแฮ เอาของซองมินมาคืนเค้านะ เราก็น้าา ทำไมถึงได้ชอบแกล้งคนอื่นเค้าอย่างนี้" ซึงฮวานเดินไปขยี้หัวเล็กๆของลูกชายด้วยความเหนื่อยใจ เวลาเจ้าลิงพวกนี้เปิดฉากแกล้งหรือทะเลาะกันทีไร คนเป็นแม่ก็แทบอยากจะลงไปนอนตายอยู่กับพื้น

ติ๊งต๋องงงง... เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ซึงฮวานสาวเท้าไปที่หน้าประตูบ้าน

"สวัสดีครับ" ทันทีที่เปิดประตูออกซึงฮวานก็โค้งให้แทบไม่ทัน เมื่อคุณแม่สามียืนอยู่หน้าบ้านพร้อมกับลูกชายที่ยืนยิ้มแป้นแล้วกระโดดเข้าหาแม่อย่างดีใจ

"คุณแม่ครับ" ซึงฮวานย่อตัวอ้าแขนรอรับลูกชายที่ดูเหมือนจะตัวใหญ่ขึ้นทุกครั้งๆที่เจอหน้า

"เป็นไงบ้างซีวอน สบายดีใช่มั๊ยจ๊ะ" พูดแล้วก็หอมแก้มลูกชายซ้ายขวา

"อยู่กับชั้นน่ะต้องสบายดีอยู่แล้ว" เสียงคุณแม่สามีพูดอย่างถือตัวก่อนจะเดินเข้าบ้านไปแบบไม่รอใครเชิญ

"บ้านยังเล็กเหมือนเดิมนะ" คุณแม่สามีกวาดตาไปมองรอบๆบ้านที่ดูยังไงก็ไม่นานให้คนสิบกว่าชีวิตมาอัดกันอยู่ได้ ซึงฮวานได้แต่ยืมแห้งส่งให้ไป ก็เพราะว่าลูกคุณแม่ไม่ใช่หรือไงลูกๆถึงได้ยั๊วเยี๊ยะขนาดนี้!!!

"ไหนคุณแม่บอกจะมาตอนเย็นไงฮะ"

"แล้วทำไม ชั้นจะมาตอนนี้ไม่ได้หรือไงย่ะ"

"เปล่าฮะ" ตอบเสียงอ้อมแอ้ม

"คุณย่าฮะ" เสียงสามลิงดังขึ้นแล้ววิ่งเข้ามากอดคุณย่าไว้

"ว่าไงจ๊ะ ซองมิน ฮยอคแจ ทงแฮ คิดถึงย่าไหม?" คุณย่าก้มลงกอดเจ้าสามคนไว้แล้วหอมแก้มหลานรักคนละฟอด

"เข้าข้างในกันเถอะ ซีวอน" ซึงฮวานจูงมือลูกชายเข้าบ้านพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ รับมือกับเจ้าพวกลูกลิงนี่ก็ว่ายากแล้ว รับมือคุณแม่สามีเนี่ยสิยากกว่าเยอะ

"คยูฮยอน มามะหลานย่า มาให้ย่ากอดที" ผละจากเจ้าสามหน่อนั่นได้ก็หันมาเจอหน้าชายคนที่สิบสามนั่งยิ้มหน้าแป้นอยู่ เด็กชายโดนย่าดึงไปกอด

"อ้าว รยออุค คิบอม มาหาย่าหน่อยมา" นู๋น้อยสองคนเดินมาหาคุณย่าที่อ้าแขนรอรับ

"คิดถึงย่าไหม?" นู๋น้อยสองคนแค่พยักหน้าตอบ ไม่เหมือนพี่น้องคนอื่นที่ส่งเสียงตอบรับอย่างกะกลัวใครจะแย่งพูดเหมือนเจ้าสามหน่อนั่น

"เฮนรี่" ช้อนตัวหลานคนสุดท้ายขึ้นมากอดพร้อมกับห้อมแก้มขาวๆอย่างหมั่นเขี้ยว

"แล้วนี่กินข้าวเที่ยงกันหรือยัง?" หันมาถามแม่เด็กๆที่ยืนยิ้มแห้งแล้งอยู่

"ยังฮะ กำลังจะ..."

"นี่อะไรของนายน่ะ นี่มันก็จะเที่ยงแล้วยังไม่เตรียมขงข้าวให้ลูกอีก ดูสิเจ้าพวกนี้จะผอมตายกันอยู่แล้ว ดูสิ โถ่ๆ ใครมาเห็นเค้าจะคิดว่าหลานชั้นอดอยากขนาดไหน" เจ้าพวกนี้ที่คุณแม่บอกว่าจะผอมตายน่ะ กินจุยังกับอะไรดี ไม่อดตายง่ายๆหรอกฮะ แล้วที่ว่าผอมของคุณแม่น่ะ... แต่ละคนตัวกลมกันจนแทบจะกลิ้งได้แล้วนะฮะ ผอมตรงไหน???

"เป็นแม่ภาษาอะไรน่ะ ทำไมไม่รู้จักหัดดูแลลูกเลย นี่ลูกก็สิบกว่าคนแล้วนะ ยังจะให้ชั้นสอนอีกหรือไง" เสียงบ่นของคุณแม่สามีทำเอาคนโดนบ่นได้แต่ยิ้มแห้งๆรับเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี มือเรียวปล่อยให้ซีวอนวิ่งเข้าไปสมทบกับน้องๆที่นั่งเล่นกันอยู่

"ดีนะที่ชั้นเตรียมกับข้าวมาแล้ว อึนจี" สิ้นเสียงเรียกแม่บ้านประจำตัว ก็มีคนยกสำรับกับข้าวเข้ามาในบ้านพร้อมกับจัดโต๊ะอาหารอย่างมืออาชีพ ซึงฮวานได้แต่ส่ายหัวเหนื่อยใจ ก็เพราะยังงี้ไงให้ตายยังไงก็จะไม่อยู่บ้านกับคุณแม่สามีคนนี้เด็ดขาด

"กินข้าวกันเถอะจ๊ะหลานๆ วันนี้ย่านะเตรียมของโปรดของพวกเรามาด้วย" พูดจบกองทัพเด็กๆก็กรูกันไปที่โต๊ะอาหาร ซึงฮวานไปอุ้มตัวเฮนรี่มาจากอกคุณย่าที่ไม่ค่อยอยากจะปล่อยหลานเท่าไร

"นั่งกันดีๆสิจ๊ะ แม่สอนแล้วใช่มั๊ย" ดุเจ้าตัวเล็กที่นั่งยุกยิกกันบนเก้าอี้ประจำตัว แล้วอาหารกลางวันก็ดำเนินไป ซึงฮวานก็ได้แต่นั่งกินไปรับคำจีกกัดของคุณแม่สามีที่น่ารักไป ให้ตายเหอะคิมแทบิน เมื่อไหร่นายจะกลับมาสักทีนะ!!!
.
.
.

"อิ่มกันแล้วหรอจ๊ะ" คุณย่าถามหลานๆที่วางช้อนกัน พุงเล็กๆป่องกันทุกคน

"ฮะ" เสียงใสๆตอบพร้อมกับของหวานคำสุดท้ายได้หมดลง แต่ละคนตัวกลมกันจนเหมือนจะกลิ้งได้

"วันนี้คุณแม่จะอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันไหมฮะ" ถามทั้งๆที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

"แน่นอนสิ นายจะไม่ให้ชั้นเจอลูกชายชั้นหรือไง" มือเอื้อมไปรับตัวเฮนรี่มาอุ้มก่อนจะเดินฉับๆไปนั่งหน้าทีวีรวมกับหลานๆ ซึงฮวานนั่งหน้าเมื่อยอยู่ที่โต๊ะ

"ท่านก็ยังงี้แหละค่ะ อย่าคิดมากเลยนะค่ะ" เสียงแม่บ้านประจำตัวอึนจีพูดให้กำลังใจร่างเพรียวที่ช่วยเก็บโต๊ะ

"ฮะ ก็พยายามทำใจให้ชินอยู่" พูดพร้อมยิ้มเจื่อนๆให้ แต่ให้ตายยังไง๊ยังไงก็ไม่ชินสักที

"จริงๆแล้วถ้าคุณยอมอยู่บ้านเดียวกับท่านอาจจะดีขึ้น"

"ไม่ดีกว่าฮะ แค่นี้ก็แทบแย่แล้ว ขืนอยู่ด้วยกันทุกวัน ผมต้องตายแน่ๆ"

"คุณหนูซีวอน เธอบ่นถึงคุณกับคุณแทบิน แล้วก็พี่ๆน้องๆทุกวันเลยนะค่ะ"

"แค่ให้ซีวอนไป ผมก็ว่ามากเกินไปแล้วล่ะฮะ" ถึงลูกจะเยอะยังไง แต่ซึงฮวานก็ไม่ได้อยากให้ลูกคนไหนจากอ้อมอกตัวเองไปเลย หากแต่คุณแม่สามียังดึงดันจะเอาหลานคนใดคนหนึ่งไปเลี้ยงให้ได้ ถึงต้องจำใจให้ซีวอนไปเพราะนู๋น้อยดูจะเข้มแข็งที่สุดแล้ว

"คุณนี่ ใจแข็งใช่เล่นนะค่ะ แต่ก็เหมาะแล้วล่ะค่ะที่จะเป็นแม่ของพวกคุณหนูทั้งหลาย" อึนจียิ้มให้คุณแม่ลูกดกข้างๆที่ยิ้มแห้งๆให้...จริงต้องบอกว่า ก็เหมาะแล้วล่ะค่ะที่จะเป็นลูกสะใภ้ของท่าน
.
.
.

"ถึงเวลานอนแล้วนะจ๊ะ" ร่างเพรียวเดินมาตามเด็กๆที่นั่งเล่นรอบตัวคุณย่าอยู่ ถึงเวลานอนกลางวันของเด็กๆแล้ว แขนเรียวช้อนตัวของคยูฮยอนที่หลับปุ๋ยไปแล้วไปที่เบาะนอนที่ปูวางไว้เรียงกัน เด็กๆแต่ละคนเดินมานอนในที่ๆของตัวเอง เสียงคุยเล่นกันไปมาดังสักพักก่อนจะเงียบไป ซึงฮวานทอดสายตามองลูกของตัวเองด้วยรอยยิ้มน้อยๆ เจ้าพวกลิงๆนี่เวลานอนเนี่ยก็เทวดาน้อยๆดีๆนี่เอง

"ถ้ายอมมาอยู่กับชั้นตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้" เสียงคุณแม่สามีดังขึ้น ทำเอาคนที่นั่งมองลูกตัวเองอยู่สะดุ้งน้อยๆแล้วหันกลับมายิ้มอ่อนๆให้

"เป็นแบบนี้ก็ไม่ได้ลำบากอะไรสักหน่อยฮะ"

"หัวแข็ง" ซึงฮวานยิ้มรับคำบ่นเจื่อนๆ

"ไม่รู้ลูกชั้นชอบไปได้ยังไงเนี่ย?" คนถูกบ่นทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มหน้ารับคำบ่นพรึมของคุณแม่สามีต่อไป

"คุณนายค่ะ มีโทรศัพท์จากคุณผู้ชายค่ะ" เสียงแม่บ้านคนสนิทเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ

"เหอะ" พ่นลมหายใจเสียงขึ้นจมูกนิดๆก่อนจะเดินไปรับโทรศัพท์ อึนจียิ้มให้ซึงฮวานที่ยิ้มจ๋อยๆให้แทนคำขอบคุณ

"คุณย่าของพวกนายเนี่ยน้า รับมือยากจริงๆ" ซึงฮวานเอนตัวลงนอนข้างเฮนรี่แล้วบ่นกับตัวเองเบาๆ รีบกลับมาสักทีสิคุณคิมแทบิน แม่นายจะทำชั้นบ้าตายแล้วนะ!!
.
.
.

"กลับมาแล้วคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ" เสียงใสดังลั่นเมื่อเจ้าลูกชายคนโตถลาเข้าบ้านมากอดคุณแม่คนแรก ตามมาติดๆด้วยลูกชายตัวกลมอีกสองคนที่พยายามวิ่งแข่งกันอย่างเอาเป็นเอาตายว่าใครจะถึงแม่ก่อนกัน

"กลับมาแล้วหรอจ๊ะ" คนเป็นแม่อ้าแขนรับลูกชายแต่ละคนที่เดินเรียงเข้ามากอดแม่ทีละคน

"ป่ะ กลับมาเหนื่อยๆเอาของไปเก็บที่ห้องกันก่อน" มือรุ้นหลังลูกคนสุดท้ายที่เข้ามากอด ก่อนจะยืดตัวขึ้นเจอคุณสามียืนยิ้มหวานให้

"กลับมาแล้ว" เสียงทุ้มพูดเบาๆแล้วก้าวประชิดตัวคุณภรรยา

"อืม เหนื่อยไหม" คุณภรรยาวาดยิ้มหวานๆให้ แต่ก่อนที่บรรยากาศจะเป็นใจเชิญชวนให้ชวนเลี่ยนไปมากกว่านี้

"กลับมาแล้วหรอลูก" เสียงคุณแม่สามีก็มาพร้อมๆกับเจ้าตัวที่เดินมากั้นกลางระหว่างลูกชายสุดที่รักกับสะใภ้

"คุณแม่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ" แทบินหันไปยิ้มหวานให้แม่ก่อนจะแอบยิ้มเจื่อนให้ภรรยาที่ทำหน้าตาแบบเหนื่อยใจให้

"มาตั้งแต่กลางวันแล้วล่ะ แวะมาหาหลานๆ ซีวอนก็บ่นๆถึงพ่อกับน้องๆ" จงใจละคำว่า แม่ไว้อย่างแนบเนียน

"กลับมาเหนื่อยเข้าไปกินน้ำกินท่าก่อนดีกว่าจ๊ะ" ว่าแล้วก็ลากตัวคุณพ่อบ้านตัวโตที่ส่งสายตาหงอยๆให้คุณภรรยาที่ทำหน้าเข้าใจให้ เฮ้อออ ให้ตายเหอะ หวังว่าพอลูกๆโตมาแล้วชั้นจะไม่กล้ามาเป็นคุณแม่สามีมหาภัยแบบนี้หรอกนะ -- --"

.
.
.

"พี่" เสียงเล็กๆของน้องคนที่สิบเอ็ดดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะเดินมานั่งเกาะขอบตู้กระจกเต่าของพี่คนที่สี่

"ว่าไงเจ้าตัวเล็ก" มือเล็กๆขยี้หัวน้องรักก่อนจะหย่อนผักบุ้งที่คุณแม่เตรียมไว้ให้เจ้าทังโกม่า

"พี่...บุ้ง" มือน้อยชี้ไปที่ผักบุ้งที่พี่ถืออยู่ "บุ้ง..."

"ห๊ะ... อ่ะ" เยซองมองที่มือตัวเองก่อนจะยื่นผักบุ้งให้น้องที่ยิ้มหวานให้

"กินๆ" รยออุคหย่อนผักบุ้งให้คุณทังโกม่าที่เคี้ยวผักบุ้งหยับๆ เด็กน้อยหัวเราะเสียงใสพลางกับค่อยๆป้อนอาหารคุณเต่าของพี่ชาย

"เต่า" รยออุคหันมายิ้มหวานให้คุณพี่ชายที่จับหัวน้องโยกไปมาเบาๆ

"ย้ากกกกกกกก ตายซะเถอะเจ้าแมวปีศาจ" เสียงดังโหวกเหวกจากคังอินที่กำลังทะเลาะแบบเอาเป็นเอาตายกับเจ้าแมวนิสัยเสียฮีบอมที่ขึ้นไปนั่งทับอยู่บนกองของเล่นที่เกลี่อนกระจายเต็มบ้าน

"นายอย่ามายุ่งกับฮีบอมนะ" เสียงเจ้าของแมวมาพร้อมเจ้าตัวที่ยืนขวางพร้อมกับกางแขนปกป้องเจ้าแมวที่ทำหน้าตาไม่สนใจพี่น้องทะเลาะกัน

"ก็เจ้าแมวนั่นมันทำหุ่นยนตร์ผมพังนะ" ถือหุ่นยนตร์ตัวโปรดจ่อหน้าพี่ชายด้วยความโมโห

"รู้ได้ไงว่าฮีบอมทำ อาจจะเป็นคยูเอาของนายไปเขวี้ยงเล่นก็ได้" น่าน เข้าข้างแมวแล้วโยนให้น้องอย่างเห็นได้ชัด

"อย่าโทษคยูนะ แมวพี่นั่นแหละ" เจ้าตัวต้นเรื่องก็ยังไม่สนใจเดินนวยนาดไปขดตัวข้างๆน้องคยูที่นั่งเขวี้ยงของเล่นไปทุกทิศทางอยู่

"เลิกทะเลาะกันได้แล้ว ไหนมาดูสิ พ่อซ่อมให้" คุณพ่อบ้านเดินมาดึงหุ่นยนตร์ไปจากมือของลูกชาย ก่อนจะขยับแขนเจ้าหุ่นให้เข้าที่ คังอินเกาะแขนพ่อแล้วหันมาแล่บลิ้นให้พี่ชาย

"เราสองคนเนี่ยน้า หาเรื่องทะเลาะกันได้ทุกวันเลย" มือหนาขยี้ผมลูกชายทั้งสองคนก่อนจะเดินไปดูลูกคนอื่นๆต่อ

"พี่อีทึกกกกกกกกฮะ" ซองมินวิ่งมาหาพี่ชายคนโตพร้อมกับหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยที่หางตา

"มีอะไรหรอ" มือเล็กคว้าน้องชายมากอดปลอบ

"ทงแฮ แกล้งผมอีกแล้ว" พูดเสียงสะอื้นฮักๆ

"โอ๋ๆ อย่าร้องไห้น้าาา โอ๋ๆๆ" มือเล็กลูบหลังน้องชายเบาๆ

"ซองมิน เด็กขี้แย แบร่ๆๆ" เสียงล้อจากทงแฮที่ยืนหัวเราะชอบใจยิ่งทำให้คนโดนแกล้งโมโหจนน้ำตาไหลมากขึ้นอีก

"เลิกแกล้งซองมินได้แล้ว ไปดูทีวีกับพ่อดีกว่า" แทบินเดินมาคว้าตัวเจ้าลูกชายตัวแสบไปอุ้ม ปล่อยให้พี่ชายโอ๋น้องต่อไป

"เรานี่น้า ทำไมชอบแกล้งคนอื่นจัง" พูดพลางหอมแก้มลูกชายตัวดีที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวหัวเราะคิกคักในอ้อมกอดพ่อ

"อ๊ะ" แทบินก้มมองเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรมาเกาะขา คิบอมลูกชายคนที่สิบสองเกาะขาพ่อไม่พูดอะไรแต่ตาใสออดอ้อนอยู่ในที

"มามะ จะให้พ่ออุ้มหรอครับ" พูดแล้วก็อุ้มลูกชายอีกคนมาอยู่ในวงแขน พี่ชายเมื่อเห็นน้องอยู่ในแขนพ่อแล้วก็เอื้อมมือเล็กไปดึงแก้มยุ้ยๆนั่น

"อิจฉาล่ะสิ เจ้าเด็กแก้ม" มือน้อยๆออกแรงดึงแก้มนิ่มๆนั่น แต่คนโดนดึงก็ไม่ได้ร้องปรามอะไรนอกจากยู่หน้าเท่านั้น

"ไม่เอาน่าทงแฮ เลิกแกล้งน้องได้แล้ว ไป..เราไปดูทีวีกันดีกว่า" คุณพ่ออุ้มลูกสองคนไปนั่งที่โซฟาหน้าทีวีจับเจ้าสองลิงแยกออกจากกัน

"แอร๊ย" เสียงร้องอ้อแอ้ของน้องคนเล็กสุดดังขึ้น เมื่อพี่ชายคนที่สิบสามถือขวดนมของน้องไว้ไม่ยอมให้

"แอร๊ยยยยย" เสียงน้องเล็กดังขึ้นอีกเมื่อมือน้อยคว้ายังไงก็ไม่ได้

"แงงงงงงงงงงงงงงงงงงง" เมื่อทำอะไรไม่ได้เจ้าตัวเล็กก็แหกปากร้องขัดใจ ร้อนถึงคนเป็นแม่ต้องออกจากครัวมาดูต้นเสียงที่กำลังร้องไห้จ้า

"โอ๋ๆๆ อย่าร้องไห้นะเฮนรี่ โอ๋ๆๆ คยู แม่บอกแล้วไงว่าอย่าแย่งน้อง ของเราอยู่นี่ไงครับ" คุณแม่อุ้มลูกคนเล็กพร้อมกับหันมาดุเจ้าพี่ชายที่หัวเราะเอิ๊กอ๊ากไม่สนใจ

"คยูฮยอน" เสียงคุณแม่ดุลูกชายดังขึ้นเมื่อเจ้าตัวไม่คิดจะคืนขวดนมให้น้อง

"ฮึก" จากใบหน้าใสๆที่กำลังยิ้มระรื้น เปลี่ยนเป็นเบ๊ะปากเตรียมร้องไห้แทน

"อย่าดุลูกสิ พูดกับลูกดีๆก็ได้" เสียงคุณแม่สามีมาพร้อมกับอุ้มตัวหลานตัวน้อยไปแนบอก

"โอ๋ๆ คยูหลานย่า อย่าร้องไห้นะจ๊ะ ขวดนมคืนน้องเค้าไป มามะเดี๋ยวย่าพาไปกินขนมดีกว่า" มือน้อยส่งขวดนมคืนคุณย่าแล้วก็หันไปกอดซบคุณย่าเอาใจ

"เห็นไหม พูดดีๆลูกก็รู้เรื่อง จะดุลูกทำไมก็ไม่รู้" คุณแม่สามีบ่นพรึมพำพร้อมกับส่งขวดนมคืนให้คุณแม่ที่นั่งหน้าเบื่อโลกอยู่ ...ถ้าคยูฮยอนจะเสียคนก็ไม่รู้จะโทษใครดีเลยให้ตาย

"แม่นายน่ะ" หันไปแยกเขี้ยวให้เจ้าลูกชายของคุณแม่สามีที่นั่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ คนหนึ่งก็แม่...อีกคนก็แม่ของลูก แล้วจะให้คิมแทบินเลือกใครได้ล่ะ!!!
.
.
.

ถึงเวลาอาหารเย็นอันแสนสุข(?) กว่าจะต้อนเจ้าพวกแสบซนมานั่งที่ประจำที่เตรียมพร้อมกินข้าวก็แทบจะทำเอาคุณแม่ลูกสิบสี่แปลงร่างเป็นก๊อตซิลล่า ร้อนถึงคุณพ่อต้องคอยช่วยกันแม่ตัวเองที่คอยแต่จะจิกกัดลูกสะใภ้คนโปรดให้หันไปสนใจหลานๆรอบตัว

"ยองอุน แม่บอกว่าให้ไปกินข้าว เลิกแกล้งน้องได้แล้ว" เสียงแม่ดุลูกชายคนที่ห้าเข้ม เพราะเจ้าตัวเอาแต่ลองท่ามวยปล้ำแบบแปลกๆกับน้องคนที่แปดจนเจ้าตัวร้องจ๊ากๆเสียงดัง

"เยซอง แม่บอกแล้วไงครับว่าอย่าเล่นแบบนี้" หันไปดุลูกชายคนที่สี่ ที่มัวแต่เอามือปาดปากคนนั้นทีคนนี้ที

"พี่... บ้า" เสียงใสๆของน้องคนที่สิบเอ็ดทำเอาพี่คนที่สี่หยุดชะงัก แล้วหันไปมองหน้าน้องรักแบบอึ้งๆ

"บ้า" ย้ำอีกครั้งให้หายสงสัยก่อนจะสะบัดหน้าพรืดไม่สนใจพี่ชายที่ช็อคค้างไปแล้ว

ปัง!!! เสียงทุบโต๊ะดังลั่นบ้านพร้อมคุณแม่ที่ส่งยิ้มเย็นๆไปให้ลูกๆทุกคน

"ตอนนี้จะกินข้าวกันได้หรือยังจ๊ะ เด็กๆ" เสียงใสๆที่เคยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานแปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงเย็นๆพร้อมกับออร่าสีทึมๆที่ส่งไปให้ลูกๆทุกคนเสียวสันหลังวาบกันเป็นแทบ เด็กๆแต่ละคนนั่งประจำที่ไม่มีเสียงเล่นกันดังแบบเมื่อกี้อีก

"กินแล้วนะครับบบ" เสียงเล็กดังประสานกัน พร้อมกับที่แต่ละคนก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเอง

"เมียลูกเนี่ย บ้าอำนาจชะมัด" คุณแม่สามีหันไปบ่นคุณลูกชายที่นั่งยิ้มแหยๆ ... ถ้าไม่โหดแบบนี้จะเป็นแม่เจ้าพวกนี้ได้หรอฮะ

"หม่ำๆเร็ว เฮนเฮน" หันไปป้อนซีเรียแลคให้ลูกในอ้อมแขนต่อไม่สนใจคุณแม่สามีที่บ่นนั่นบ่นนี่ไปเรื่อย

แล้วอาหารเย็นที่แสนสงบ(ตรงไหน?)ก็ผ่านไป โดยที่แต่ละคนอิ่มกันพุงกางนอนแผ่หลากันที่พื้น

"เป็นไงบ้างหืม ซีวอน อยู่กับคุณย่าเป็นเด็กดีหรือเปล่า" แทบินอุ้มเจ้าลูกคนที่สิบขึ้นมากอด เจ้าลูกชายคนดีกอดคอพ่อแน่น

"เป็นเด็กดีฮะ" เด็กชายตอบเสียงใสแล้วหอมแก้มพ่อ

"อะไรของนาย คยู" เสียงฮีชอลถามเจ้าน้องชายคนที่สิบสามที่คลานมานั่งแปะข้างพี่ชายที่นั่งอยู่หน้าคอม

"อือออ" มือเล็กชี้ไปที่หน้าจอคอม

"ทำไม จะเล่นด้วยหรือไง" เจ้าตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงัก

"เด็กอย่างนายยังเล่นไม่ได้หรอก ดูไปก่อนแล้วกัน" ว่าแล้วก็เขยิบให้น้องชายเข้ามาดูใกล้ ส่วนตัวเองก็เล่นต่อ แล้วพี่น้องสองคนก็จมจ่ออยู่ในวังวนของคอมพิวเตอร์

"ไม่เอาไม่เล่นนนนน" เสียงร้องดังลั่นพร้อมกับเจ้าตัวที่วิ่งหนี ฮยอคแจกระโดดหนีคังอินที่พยายามจะเล่นมวยปล้ำที่ดูมาจากทีวีกับน้องชาย

"พอได้แล้ว น้องเจ๊บนะ เลิกแกล้งน้องสักที" แทบินเดินมาจับพี่น้องที่วิ่งไล่กวดกันให้หยุดวิ่งไปรอบๆบ้าน

"อ้าว เป็นอะไรไปล่ะเนี่ย เยซอง นั่งนิ่งเชียวนะ" มือหนาโยกหัวลูกชายคนที่สี่ที่หน้าตาดูหม่นหมองพิกลไม่พูดไม่จากับใครนั่งนิ่งๆอยู่คนเดียว

"เปล่าฮะ" ตอบเสียงเบาแล้วก็กลับไปอยู่ในโลกหม่นๆต่อ ยังช็อคไม่หายสินะที่น้องว่าเมื่อกี้

ติ๊งต๊องงงงงงง เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ซึงฮวานสาวเท้ายาวๆไปเปิดดู เจอผู้ชายคนหนึ่งตัวสูงยืนยิ้มให้ในมือมีของถืออยู่

"ไม่ทราบว่ามาหาใครครับ"

"สวัสดีครับ ผมเพิ่งย้ายมาใหม่ บ้านอยู่ข้างๆเนี่ยฮะ เลยแวะมาแนะนำตัวก่อน ผมชื่อจองคยองชิคนะฮะ" พูดจบก็โค้งให้

"อ๋อ เพิ่งย้ายมาใหม่หรอฮะ ยินดีที่ได้รู้จักฮะ" ซึงฮวานวาดยิ้มหวานอ่อนๆบนใบหน้าให้คนข้างบ้านที่เพิ่งย้ายมาใหม่ให้ใจแกว่งเล่นๆ

"นี่ของเล็กๆน้อยๆฮะ กรุณารับไว้ด้วยฮะ คุณ.. เอ่อ.." ส่งของที่อยู่ในมือให้เจ้าของบ้านนึกขึ้นได้ว่าลืมแนะนำตัว

"ผมชื่อ อีซึงฮวานฮะ แล้วนี่" ยิ้มเขินๆแล้วแนะนำตัวก่อนจะหันไปสนใจเด็กผู้ชายผอมเก้งก้างที่ยืนอายๆอยู่ข้างๆพ่อ

"อ๋อ ลูกชายผมเองครับ ชื่อ โจวมี่ เอ้า เราทักทายคุณน้าเค้าเสียสิ" มือหนาตบบ่าลูกชายเบาๆ

"สวัสดีฮะ ผมชื่อโจวมี่ฮะ" เด็กชายแนะนำตัวเสร็จก็โค้งให้แล้วก็รีบกลับไปยืนยิ้มอายๆข้างๆพ่อ

"เอ่อ.. ของ ช่วยรับไว้ด้วยนะครับ" มือหนายื่นของให้คนตัวเล็กที่ยื่นมือมารับพร้อมรอยยิ้มสวยๆที่ทำให้คนมองถึงกับตาพร่า

"ขอบคุณนะฮะ"

"ใครน่ะ" เสียงทุ้มพูดอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นภรรยาสุดที่รักที่เดินไปเปิดประตูนานแล้วไม่เข้าบ้านสักทีเลยเดินมาตาม พอมาถึงก็เจอเมียตัวเองยืนยิ้มให้คนที่ไม่รู้จักอยู่แล้วไอ้นั่นก็ดันมาทำตาเคลิ้มฝันใส่เมียชาวบ้านด้วยนะ

"คุณคนนี้เค้าเพิ่งย้ายมาใหม่นะ อยู่ข้างๆบ้านเรา" หันไปตอบคุณสามีที่ทำหน้าโหดมาแต่ไกล

"ผมชื่อจองคยองชิคครับยินดีที่ได้รู้จัก" คยองชิครีบยิ้มให้คนที่เดินมาใหม่

"ผมชื่อ คิมแทบิน เป็นสามีของคนนี้ครับ" แทบินกระตุกยิ้มแนะนำตัวเองแล้วก้าวประชิดซึงฮวานพร้อมกับมือหนาที่เกี่ยวเอวบางไว้แสดงความเป็นเจ้าของ

"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน" ส่งยิ้มที่คิดว่ากวนประสาทที่สุดให้ฝ่ายตรงข้ามที่เริ่มหน้าตึง

"งั้นผมคงต้องกลับบ้านก่อน ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งนะครับ" ก้มหัวพร้อมกับยิ้มให้คุณแม่บ้านที่ยืนยิ้มเจี่อนๆให้ก่อนจะหันมายิ้มเครียดให้คุณสามีที่ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ แล้วดึงมือลูกชายให้กลับออกไป

"ทำบ้าอะไรของนายว่ะ" มือเล็กตีเพลี๊ยะเข้าที่มือที่เกาะเอวไว้แล้วหันมาแยกเขี้ยวให้คุณสามีที่ลอยหน้าลอยตาไม่รู้เรื่อง

"ก็แนะนำตัวไง"

"แนะนำตัวอะไร ทำไมเสียมรรยาทกับเค้าล่ะ เค้าเพิ่งย้ายมาใหม่" คุณภรรยาอ่อนใจที่จะบ่น เพราะคุณสามีไม่มีทีท่าว่าจะฟังเลยสักนิด

"ก็เค้ามองนายขนาดนั้น ชั้นก็ต้องไปแนะนำสิว่านายนะมีเจ้าของแล้ว" นอกจากไม่ฟังเสียงแล้วมือหนาที่เกี่ยวเอวไว้ยังล็อคไว้ไม่ให้คนตัวเล็กกว่าเดินไปไหนอีก

"มองอะไรของนาย เพี้่ยน" มือเล็กดีดเข้าไปที่กลางหน้าผาก

"เออ เอาน่า เอาเป็นว่าชั้นไม่ชอบให้ใครมามองเมียชั้นแบบนั้นแล้วกัน ชั้นหึง" พูดจบก็หอมแก้มภรรยาในอ้อมแขนที่ทำหน้าหงุดหงิดอยู่

"พอๆ ชั้นจะเอาของไปเก็บ" ซึงฮวานดันตัวออกจากอ้อมกอดคนขี้หึงก่อนะเดินเอาของไปเก็บทิ้งให้คุณสามียืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว... เมียใครใครก็หวงนิครับ ^^
.
.
.

หลังจากที่นั่งเล่นกันไปสักพักก็ได้เวลาที่คุณแม่สามีจะกลับบ้านสักที

"แทบิน แม่กลับบ้านก่อนนะลูก" ว่าแล้วก็กอดพร้อมกับหอมแก้มลูกชายตัวโตหนึ่งฟอด คุณลูกสะใภ้สุดสวยได้แต่ยืนกรอกตาขึ้นฟ้าไม่รับรู้อะไร... เหมือนกับจะไม่ได้เจอกันหลายเดือน ยังไงคุณแม่ก็มาบ้านนี้บ่อยแทบจะทุกๆสองวันครั้งไม่ใช่หรอฮะ

"มาหลานๆ มาให้ย่ากอดหน่อยเร็ว" ว่าแล้วพวกลูกลิงตัวแสบก็วิ่งกรูเข้าไปหาคุณย่าพร้อมกับกอดคุณย่าเอาใจ

"มานี่มามะซีวอน มาให้แม่กอดหน่อยเร็ว" ย่อตัวกอดลูกชายที่ตัวสูงใหญ่เกินวัย เด็กชายซบหน้าลงกับอกอุ่นของแม่มือน้อยยึดเสื้อสีขาวของแม่ไว้แน่นเหมือนไม่อยากปล่อย

"เป็นเด็กดีนะจ๊ะ อย่าดื้อ อย่าซนกับคุณย่าเค้าล่ะ" มือเรียวลูบหลังน้อยที่กำลังสั่นเบาๆ อ้อมแขนของแม่กอดลูกน้อยไว้แน่นก่อนจะผละออกอย่างตัดใจ

"อะไรกัน เด็กผู้ชายเค้าไม่ร้องไห้กันนะจ๊ะ เดี๋ยวคุณย่าก็พามาใหม่นะ" มืออุ่นของแม่ปาดน้ำตาที่คลอหน่วยออกพลางยิ้มให้ลูกชายทั้งๆที่ตัวเองอยากร้องไห้

"ไปซีวอน กลับบ้านกัน" คุณย่าเดินมาจูงเด็กน้อยไปจากมือแม่ที่พลางยิ้มให้ลูกชายที่เดินสูดจมูกเบาๆออกจากบ้านไป ซึงฮวานยืนส่งจนรถของคุณแม่สามีลับตาไป

"บอกลูกว่าอย่างร้อง แล้วนายล่ะ ร้องทำไม" เสียงคุณสามีแหย่คุณภรรยาที่น้ำตาไหลพรากทุกครั้งที่ลูกกลับบ้านไป คนตัวเล็กค้อนวงใหญ่ให้คนตัวโตก่อนจะปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ

"หุบปากไปเลย เพราะนายนั่นแหละ" ด่าให้นึงทีก่อนจะเดินเข้าบ้านไปต้อนพวกเด็กๆให้อาบน้ำนอน คุณสามีโคล้งหัวเบาๆแล้วเดินตามคุณภรรยาเข้าบ้านไป

"ไปอาบน้ำกันได้แล้วเด็กๆ" คุณแม่เดินมาต้อนพวกลูกๆที่นอนกลิ้งไปมาหน้าทีวีบ้าง หน้าคอมบ้างให้ไปอาบน้ำกัน

"แทบิน พาคยูไปอาบน้ำที เดี๋ยวชั้นจะเอาเฮนรี่ไปอาบน้ำ จองซู เอาซองมินกับฮยอคแจไปอาบน้ำด้วยนะลูก ดูน้องดีๆอย่าเล่นกันจนห้องน้ำเละล่ะ" หันไปสั่งลูกชายคนโตที่พยักหน้ารับคำแล้วเดินนำน้องชายสองคนที่เดินตามเข้าห้องน้ำไป

"ฮันกยอง นู๋พาทงแฮกับคิบอมไปอาบน้ำด้วยนะจ๊ะ ฮีชอลลูกก็อย่าไปแกล้งน้องๆล่ะ" หันไปขัดลูกชายคนที่สองที่ชอบแกล้งน้องเป็นประจำ

"เยซอง เอารยออุคไปอาบน้ำด้วยนะจ๊ะ ส่วนสองคนนั้นคังอินกับชินดงเลิกกินขนมแล้วเตรียมไปอาบน้ำนอนได้แล้ว" สั่งลูกๆเสร็จก็เดินไปอุ้มลูกคนเล็กที่นั่งหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่ที่พื้น

"ไปอาบน้ำกันนะครับ" หอมแก้มย้วยๆของลูกชายอีกทีแล้วพาเข้าห้องน้ำไป เจอคุณพ่อที่กำลังอาบน้ำให้คุณลูกอยู่

"บอกกี่ทีแล้วว่าอย่าให้ลูกแช่น้ำนานๆเดี๋ยวก็ไม่สบายกันพอดี" คุณแม่บ่นพรึมเพราะคุณพ่อตัวดีให้ลูกชายนอนแช่น้ำสบายใจเฉิบแถมพ่อลูกยังเล่นกันจนน้ำกระเด็นไปทั่วห้อง

"เอาน่าๆ ช่วงนี้อากาศมันร้อน" ยิ้มให้ภรรยาที่ยืนอุ้มลูกหน้าหงิก แล้วช้อนเจ้าลูกชายขึ้นมาจากน้ำพร้อมกับผ้าเช็ดตัวเจ้าหนูน้อย

"อาบน้ำลูกๆเสร็จแล้ว เดี๋ยวเราสองคนมาอาบน้ำให้กันบ้างนะจ๊ะ ที่รัก" เสียงทุ้มกระซิบข้างหูคุณภรรยาที่หน้าแดงก่ำ

"บ้า" เสียงบ่นอุบอิบเบาๆก่อนจะไม่สนใจคุณพ่อที่ยืนอมยิ้มอยู่กับคุณลูกที่ดูเหมือนจะชอบใจที่คุณพ่อกับคุณแม่รักกันดี

กว่าเด็กจะอาบน้ำกันหมด เจ้าสองตัวยุ่งคยูฮยอนกับเฮนรี่ก็หลับปุ๋ยไปแล้ว ได้เวลาที่คุณพ่อกับคุณแม่จะเดินเช็คตามห้องของลูกแล้ว

"จองซู แม่บอกแล้วไงฮะว่ามันดึกแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปเรียนอีก เลิกอัพไซได้แล้ว" คุณแม่ดุคุณลูกชายตัวดีที่ยังนั่งอัพไซเวริลอยู่

"อีกเอนทรีนะฮะแม่ นะฮะ" หันมาส่งสายตาวิบวับให้ผู้เป็นแม่ถอนหายใจเฮือก

"แค่ห้านาทีนะจองซู ถ้าแม่กลับมาแล้วยังเปิดอยู่ แม่จะไม่ให้เล่นอีกสองวันเลยนะ" ลูกชายพยักหน้ารับหงึกหงักแล้วหันกลับไปอัพไซต่อ

"ฮีชอล เลิกเล่นกับฮีบอมแล้วไปนอนได้แล้ว" เดินมาถึงห้องลูกชายอีกคนที่นอนกลิ้งอยู่กับเจ้าแมวหน้าตาเกเรอยู่ มือเรียวดึงเจ้าแมวเหมียวออกมาแล้วก็พาออกไปจากห้องไม่สนสายตาขุ่นมัวของลูกชาย

"เลิกทำตัวเศร้าซึมได้แล้วเยซอง ไปนอนได้แล้วลูก" ซึงฮวานบอกลูกชายคนที่สี่ที่นั่งส่งออร่าทึมๆอยู่ข้างๆตู้เจ้าทังโกม่า มือเรียวส่งไปให้ลูกชายจับอย่างเซี่องซึม

"ไม่เอาน่า น้องเค้าไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ" มือเรียวขยี้หัวเด็กน้อยเบาๆแล้วพาไปส่งที่ห้อง อาการช๊อคค้างของพี่ชายที่โดนน้องว่าทำเอาคนเป็นแม่ขำนิดๆ

"ฝันดีนะจ๊ะ" พูดพร้อมกับห่มผ้าให้ลูกชายพร้อมกับกู๊ดไนท์คิส ซึงฮวานเดินตรวจห้องลูกๆอีกครั้งเมื่อเจ้าลิงทั้งหลายตกอยู่ในห้วงนิทราแล้ว ร่างเพียวก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวใหญ่ที่ความวุ่นวายได้ผ่านไปอีกวัน

"เหนื่อยหรอ" เสียงทุ้มมาพร้อมกับผ้าขนหนูในมือพลางกับยื่นในคนตัวเล็กที่ยิ้มอ่อนๆให้

"นายลองมาอยู่กับเจ้าพวกนี้ทั้งวันดูสิ แล้วยังมีคุณแม่นายอีก" แค่คิดถึงวันพรุ่งนี้ที่ต้องวุ่นวายอีกคนเป็นแม่ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง

"เดี๋ยวเจ้าพวกตัวยุ่งโตแล้วนายจะเหงา" มือใหญ่ฉุดคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วรุ้นหลังไปทางห้องน้ำ

"ก็ว่างั้นแหละ" หน้าหวานระบายยิ้มบางๆเมื่อคิดถึงเจ้าลูกชายตัวป่วนแต่ละคน

"งั้น..... ชั้นกลัวว่านายจะเหงา เรามามีเพิ่มดีไหม" พูดจบก็ช้อนคนตัวเล็กพาดบ่ากว้าง

"เฮ้ยยยยย ปล่อยชั้นลงนะเว้ย แทบินนนนนนนน" เสียงหวานร้องเสียงหลงเมื่อทิศทางที่ร่างสูงพาไปไม่ใช่ห้องน้ำแต่เป็นห้องนอนแทน

"อย่าเสียงดังเดี๋ยวลูกตื่นหรอก นายคงไม่อยากวุ่นวายกับเจ้าพวกลิงนั่นแล้วใช่มั๊ย" พูดแล้วกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากแล้วพาคนที่โดนอุ้มเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว

แล้วก็ผ่านไปอีกวันสำหรับความสงบเงียบ(ตรงไหน?)ของบ้านน้อยๆหลังนี้ เพื่อพบกับความวุ่นวายของวันพรุ่งนี้ไปอีกวัน *^^*

 

The EnD *^^*